Belgesel sinema, gerçek olayları, insanları ve toplumsal gerçekleri sanatsal bir dille anlatan bir sinema türüdür. Also known as dokümantar, bu tür, sadece bilgi vermekle kalmaz, duyguları sarsar, bakış açılarınızı değiştirir. Belgesel sinema, kamera arkasında duran insanın ne gördüğünü değil, neyi seçtiğini sorar. Bir savaşın kanlı sahnesi mi, yoksa bir annenin gözlerindeki korku mu daha çok etkiler? Bu türde cevaplar, izleyicinin kendi iç dünyasında yankılanır.
Orson Welles, belgesel sinemanın sınırlarını zorlayan, gerçeklikle oynayan bir yapımcıydı. Kane'nin Son Haberi adlı filmi, belgesel tekniklerini kurgusal hikâyeye nasıl entegre edebileceğinizi gösterdi. Bu film, sadece bir film değil, bir yöntemdi. Gerçeklikle oynayan, izleyiciyi yanıltan, ama daha derin bir gerçekliğe götüren bir deneyimdi. Aynı şekilde, korku antolojileri, çok sayıda kısa hikâyeyi bir araya getirerek korkunun farklı boyutlarını keşfeden yapımlardır. Creepshow ve V/H/S gibi filmler, belgesel sinemanın aksine kurguyu ön plana çıkarır, ama yine de gerçek korkuları, toplumsal endişeleri yansıtır. Gerçeklik, korkunun kaynağı olabilir. Belgesel, korkuyu anlatır.
Bu sayfada yer alan içerikler, belgesel sinemanın sadece bir tür olmadığını gösteriyor. Bir belgesel sinema filmi, bir teknik değil, bir tutku. Kimi zaman bir siyasi uyarı, kimi zaman bir bireysel acı, kimi zaman bir kültürel miras. Bu listede, sinemayı değiştiren yönetmenlerden, izleyiciyi sarsan belgesel yapımlara kadar, gerçekliği farklı açılardan yansıtan eserler var. Hangi filmi izlediğinizde, bir şeyin değiştiğini hissettiniz? Belki de şu anda izlediğiniz film, sizin için bir belgesel olacak.
Gözlemci ve katılımcı belgesel arasındaki temel farkları anlatan kapsamlı bir rehber. Hangi yaklaşım hangi hikâye için uygun? Gerçeklik nedir? İkisinin avantajları, dezavantajları ve örnekleriyle açıklanıyor.